Anders bekeken

Anders bekeken

De Friese plaats Burdaard bezoeken wij normaliter wanneer wij ons bevinden op de Dokkumer Ee, de gekanaliseerde rivier gelegen tussen Leeuwarden en Dokkumer Nieuwe Zijlen, de schutsluis waardoor het Lauwersmeer wordt bereikt of verlaten. Langs de Dokkumer Ee plaatsen als Dokkum, Wijns en Bartlehiem. Eeuwenlang was de Ee een belangrijke vaarroute door het Friese land. Zeker voordat het Prinses Margrietkanaal werd aangelegd, de Dokkumer Ee was destijds dé vaarverbinding tussen Friesland en Groningen. Maar ook een route van de Lage Landen naar de Oostzee, via de Lauwerszee. Langs de Dokkumer Ee liggen nog altijd de jaagpaden, om bij gebrek aan wind of tegenwind de zeilschepen en trekschuiten voort te slepen, door paarden of door menskracht. Tegenwoordig liggen er over de Dokkumer Ee de nodige bruggen van de doorgaande wegen door het noorden van Friesland. Maar tegelijk wordt het vaarwater ook in de huidige tijd intensief door de scheepvaart gebruikt, meest recreatievaart maar ook beroepsvaart en visserij komt voor. En dat van het kadeonderhoud. Opvallend druk met pleziervaart, zagen wij vanaf de wal, vanzelfsprekend vanwege het hoogseizoen, maar ook het groot aantal Nederlanders dat in eigen land vakantie houdt zal eraan bijdragen.

Dit is niet de Dokkumer Ee maar een water achterlangs Burdaard

Er wordt wel gezegd dat de omgeving er vanaf het waterkant er anders uitziet, maar het tegendeel is ook waar. Zoals gezegd, meestal zien wij Burdaard vanaf het water maar deze reis niet, we zijn gekomen over de doorgaande weg en langs wandelwegen, waren we varende gekomen dan hadden we altijd een oogje in het spreekwoordelijke zeil gehouden en het scheepje niet te lang alleen gelaten langs het drukke vaarwater, maar nu hebben we wat gekuierd langs de waterkant en zijn we wat achterafstraatjes ingeschoten om Burdaard in ons op te nemen. Hebben we dat al die jaren jammerlijk links laten liggen? Ja en nee. Vanaf het water zijn er immers altijd andere dingen te zien, heb je op een andere wijze contact met de omgeving en voorbijgangers. Maar ook nu is het genieten van al het goede en mooie dat ons land te bieden heeft.

Korenmolen De Zwaluw te Burdaard, gedateerd 1875. Naast de korenmolen bevindt zich een houtzagerij, in vroeger tijd ook aangedreven door De Zwaluw. In 1972 is de molen getroffen geweest door blikseminslag met brand tot gevolg, herbouw van De Zwaluw vond plaats in 1984

Zo waren we vandaag in Dokkum waar we foto’s uitwisselden met de eigenaar van een prachtig scheepje dat wij eerder deze week varende op de Waddenzee fotografeerden vanaf veerboot de Oerd. Altijd leuk om je scheepje te zien door andermans ogen. Dokkum is één van de Friese Elf Steden, een vestingstad met een veelzeggende kerkelijke geschiedenis, zoals rondom Bonifatius, van eigennaam Wynfreth, geboren in Zuidwest Engeland omstreeks het jaar 675. Maar door zwaard- of stokslagen zou hij zijn gedood bij Dokkum, rond het jaar 755. Denk je eens in, een man met een missie van rond de tachtig doodknuppelen …

Doorgaande weg bij Burdaard

Maar goed, de Germanen van toen hadden net als Bonifatius ook een heilig ontzag voor wat groter was dan henzelf, gelovend in de natuur en zich bewust van wat ligt buiten zichzelf. In zekere zin hadden de Germanen en Bonifatius alias Wynfreth elkaar goed kunnen vinden in hun opvattingen over oorsprong, doel en zin van het leven. Zonder geknuppel dan welteverstaan. Want het doet goed om het leven als het erop aankomt vanuit meerdere kanten te bekijken. Daar krijg je een wijdere blik van. Dit gezegd hebbende: vanaf de wal gezien zijn Burdaard en Dokkum minstens zo mooi als gezien vanaf het water. Of andersom, dat kan ook.

Geef een reactie