Ameland

Waddeneiland Ameland

Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland, Schiermonnikoog, dat zijn de huidige vijf bewoonde Waddeneilanden van Nederland. In het verre verleden hoorde daar het eiland Wieringen ook bij, maar door de inpoldering van de Wieringermeer is die grond als zijnde een eiland verdwenen. We zouden het ook kunnen hebben over Rottumerplaat en -oog west van Schiermonnikoog als opkomende eilanden en over Richel en Griend tussen Vlieland en Harlingen en Het Rif en de Engelsmanplaat tussen Ameland en Schiermonnikoog, maar daar geen menselijke bewoning, het zijn zeehonden, vogels en schaaldieren die zich daar thuis weten.

Veerboot Oerd van Rederij Wagenborg, op de veerdienst van Holwerd naar Ameland varende tussen de bakens, links een ‘Noord-kardinaal baken, rechts een rode boei de rand van vaargeul duidend.

Vandaag zijn wij op Ameland geweest, de veerboot Oerd van rederij Wagenborg bracht ons ernaartoe, zusterschip Sier bracht ons weer naar de vaste wal na het eiland zo goed als geheel in de rondte te hebben gefietst, 45 kilometer in totaal van de veerbootsteiger bij Nes naar de vuurtoren bij Hollum, dan door de duinen naar het Oerd en dan langs het groen aan de Waddenzeezijde terug naar Nes waar we de leenfietsen weer inleverden.

Gaswinning bij het Oerd in de Noordzee bij Ameland

Rixt van het Oerd

Over het Oerd gaat een aangrijpende legende. Afgezonderd van de andere bewoners van Ameland woonde aan de oostkant van het eiland Rixt van het Oerd. De eilanders meden haar om haar zelfzucht en hebzucht en Rixt zelf moest niets van mensen hebben. Zij deed zichzelf tegoed aan wat de zee gaf, aan aangespoelde waar op het strand van verloren gegane en gestrande schepen. En daar nam zij zelf ook de hand in. Door olielampen te binden tussen de horens van de grote grazers van het Oerd bracht zij zeelieden zoekende of mijdende de zeegaten tussen de eilanden uit de koers om hun schepen te laten stranden. Op een nacht gebeurde het bij een noordwester storm dat zij zo een schip had laten stranden, terwijl ze op de uitkijk stond waar zij de buit van die nacht van het strand kon halen, wrakhout voor de handel of de kachel en wie weet wat voor waar aan kostbaar graan, rijk gevuld glaswerk of specerijen van ver. Maar die nacht vond zij op het strand het levenloze lichaam van haar eigen zoon Sjoerd, lang geleden naar zee gegaan. Erbarmelijk schreeuwde ze de naam van haar kind uit, en soms bij een noordwesterstorm is de klaagzang van Rixt nog te horen over het Oerd. Dan klinkt het Sjoe-oerd …

Het Oerd, het duingebied aan de oostkant van Ameland

Geef een reactie