Beter mee dan om verlegen

Driftanker

Aan de bootuitrusting toegevoegd: een driftanker, in eerste instantie bedoeld om bij zwaar weer de vaart uit de boot te halen bij het voor de wind en zee uit weglopen. Andere benamingen die gebruikt worden zijn zeeanker, drijfanker, stormanker en stopanker. Dit driftanker is afkomstig uit een professioneel reddingvlot van flink formaat, en daarom genoeg vertrouwen in het materiaal dat het passende is bij een bescheiden zeiljacht. Aan boord van strandreddingboten wordt het ‘stopanker’ gebruikt om niet dwars te slaan in de branding bij terugkeer bij het strand. Reddingsloepen worden met het ‘zeeanker’ in volle zee met de boeg in de golven gehouden. Op zeiljachten in volle zee kan het driftanker over de achtersteven worden uitgevierd, om te voorkomen dat de boot zich met dezelfde snelheid als de golftoppen meebeweegt, daarmee roerdruk verliest, stuurloos wordt en dwars slaat. Ga er maar van uit dat een zeiljacht onder die omstandigheden voor top en takel de storm aan zich voorbij laat gaan. Het is denkbaar om met het driftanker de boeg in de golven te houden, maar dat heeft het nadeel dat de boot achteruit loopt en dat daarmee het roer zwaar wordt belast. De voorkeur geniet daarom het afremmen over de achtersteven.

Diorama Insulinde, ‘s werelds eerste stalen zelfrichtende reddingboot voorzien van een ‘kieptank’.

Nu we het toch over zwaar weer en reddingen hebben, al knutselende op een creatieve middag met andere hobbyisten is er een aardig diorama tot stand gekomen van motorreddingboot Insulinde, van 1927 tot 1965 gestationeerd op station Oostmahorn aan de voormalige Lauwerszee, grenzend aan de Waddenzee. De Insulinde was ‘s werelds eerste stalen zelfrichtende reddingboot, voorzien van een ‘kieptank’, een vollopende tank in de zijde van het schip wanneer deze gekapseisd in het water zou komen te liggen, naar een idee van Mees Toxopeus, die in 1927 de eerste schipper werd van de Insulinde.

Driftanker, stormanker of drijfanker met lijn.

Geef een reactie

Sluit Menu