Toch maar niet

De kombuislade onder de kajuitingang.

‘Gedane zaken …’ leert een gezegde dat op is gegaan aan boord van ons jachtje. We wilden een kombuislade en we vonden een passende kombuislade en we maakten een gat waar de lade in zou gaan schuiven. Net als op andere jachten die wij kenden en net als op ons vorige scheepje. Maar vrijwel direct stuitten we tegen een vergissing.  Het kombuisblad is ook de bovenste trede van de kajuitingang. En dat vraagt stevigheid om het gewicht van de voetstap naar binnen en afzet naar buiten ook in zeegang aan te kunnen. Net als op andere jachten en ons vorige bootje. Maar wat hadden we over het hoofd gezien? Dat bij die andere ons bekende jachtjes het kombuisblad een vast geheel was, deel uitmaakte van de constructie, in of uit het zicht verstevigd. En dat is  op dit scheepje dus niet het geval, het kombuisblad is een losliggend deksel. En vastmaken gaat niet, want het blad en de bodem van de bergruimte daaronder zijn wegneembaar, om bij essentiële motoronderdelen te komen. Zoals de vuldoppen van smeerolie en koelvloeistof. Om een lang verhaal kort te maken: de aangebrachte versteviging bleek onvoldoende en dus de ladeopening weer dicht gemaakt. Met de onvermijdelijke restsporen. Die zo zorgvuldig mogelijk gaan worden afgewerkt. Een blijvende herinnering aan gedane zaken, die in deze wel een keer hebben gekregen.

Herstelwerk naar de oorspronkelijke situatie.

Deze post heeft een reactie

  1. Een mooi kastje is het geworden.
    Ma

Geef een reactie

Sluit Menu